Lieve Floris

Lieve Floris, soms ineens komt het even keihard binnen.. Hij is er, onze prachtige zoon ligt hier naast me. Gisterenavond was een van die momenten. Ik voelde mij niet lekker, flinke buikpijn. Wijnand legde jou naast mij in bed, je keek me aan en ik stroomde over van liefde en geluk. Alle pijn als sneeuw voor de zon verdwenen, alleen maar door jou aan te kijken, lieve Floris.
Zoveel liefde, zo intens. Soms voelt het nog alsof ik gek ben geworden, alsof er ieder moment iemand kan komen die me mee neemt om van mijn waanbeelden af te komen. Maar het zijn geen waanbeelden, je bent er echt lieverd! Het moet echt nog landen, ongelooflijk dat het ons uiteindelijk toch gegund is om zo intens gelukkig te mogen zijn.

Ons meneertje Koekepeertje ♡

Nog nooit zo lekker wakker geworden als nu. Na een lange nacht met behoorlijk wat pijn en best wat gehuil, wakker worden naast het mooiste, liefste, meest perfecte wezentje op aarde. Floris ♡.
Al die tijd durfde ik hier niet mijn hart te luchten, zo bang dat het ongeluk zou brengen en dat de volgende update een heel ongelukkige update zou zijn.
Maar na, toch wel, een hele mooie zwangerschap, is hij gisteren geboren met 38+3 weken. Onze zoon! Wat een prachtige woorden, ik zeg ze nog maar een keer, onze zoon.
Nog nooit voelde ik mij zo gelukkig. Al jaren dacht ik dat ik überhaupt nooit meer écht gelukkig zou kunnen zijn. Maar wat is het mooi om mijn twee mannen samen te zien, om mijn lieve kleine meneertje koekepeertje te ruiken, te kussen en zelfs te horen huilen. Wat is het mooi dat mijn lieve kleine meneertje koekepeertje direct stil is als hij bij mij is, wat een rijkdom. Mijn geluk kan niet op!

Wauw!

Na ons vorige bericht kwam de allergrootste plottwist. Maanden van spanning en dan nu eindelijk optimaal genieten. Nu al het fijnste gevoel van de wereld, ook al ken ik het pas sinds een week: De kleine schopjes van jou ♡. Wauw!

Plottwist

Deze tekst zag ik gisteren voorbij komen en we vonden hem beide tekenend voor hoe wij ons leven vaak zien.
De afgelopen maanden is het hier stil geweest, dat had onder andere te maken met de tekst op dit plaatje. We hebben weer verschillende onderzoeken gehad die het plot van onze ‘fertiliteitsserie’ weer een totaal andere kant op stuurde. Voor mijn gevoel stonden we weer op het punt waar we ooit begonnen. Waren die 5 miskramen voor niets geweest en zijn we hele kostbare jaren verloren. Dit had alles te maken met de uitslagen die we in Düsseldorf kregen. Er kwam weer hoop.. Vervolgens werd die hoop in Nederland weer teniet gedaan. Hoe het nu verder moet? Voor nu hebben we nog even geen idee. We gebruiken de komende tijd om alles weer op een rijtje te krijgen en om onze opties te onderzoeken. Ondertussen blijven we onze geliefde cryo’s terugplaatsen zonder onszelf te veel hoop te geven op een goede zwangerschap, want deze hoop is door de onderzoeken behoorlijk de kop in gedrukt. We zijn ons ervan bewust dat de kans op een miskraam groot is, maar toch zijn we niet klaar deze cryo’s op te geven en blijft daar dan toch altijd dat sprankje hoop dat er een wonder gebeurt, dat we dan eindelijk dat Happy End krijgen.

‘Hou houden jullie het toch vol?’

‘Hoe houden jullie het toch vol?’ Een veelgestelde vraag aan ons. Tja, hoe houden we het vol? Als je niets liever wilt dan een fijn gezin, dan is opgeven in ieder geval geen optie. Een prachtig geheim ingrediënt van volhouden is het hebben van een paar hele fijne mensen om je heen. Zo kregen we eens een prachtige bos bloemen bezorgd van vrienden toen we thuis kwamen nadat we in het ziekenhuis te horen hadden gekregen dat het hartje niet meer klopte. Zo kregen we eens een prachtig lieve brief van een vriendin, waarin ze schreef hoe veel ze van ons houdt en hoe verdrietig het is dat we dit allemaal moeten meemaken. Zo kregen we vorige week weer een prachtige bos bloemen van vrienden opgestuurd die met ons meeleefden rondom de hysteroscopie. Zo kregen we door de jaren heen een flinke doos vol kaartjes. Zo kregen we door de jaren heen ontelbaar veel knuffels en kusjes. Zo kregen we door de jaren heen heel veel luisterende oren. Zo kregen we door de jaren heen het gevoel dat we niet alleen dit enorme verdriet dragen.

Gebroken

Gisteren was het dan zover, na 15 weken en 3 dagen sterk houden, kon ik het even niet meer aan. Na weken bloeden, medicatie om de miskraam een extra zetje te geven, medicatie, hysteroscopie en talloze echo’s, was er gisteren nog steeds niets veranderd aan de situatie in mijn baarmoeder. Hoe dan? Ik snap er niets meer van. Alles wat ik verlies aan weefsel en alles wat verwijderd is met de hysteroscopie lijkt net zo snel weer aangegroeid te zijn. Toen de verpleegkundige me ook nog moest vertellen dat de spoedplek die voor mij gereserveerd was helaas doorgegeven is aan iemand met meer spoed, brak ik. Tranen met tuiten heb ik gehuild. Nu moet ik weer 3,5 week wachten tot het volgende spoedplekje, doordat de arts er de komende weken weinig is. Wanneer houdt deze miskraam eindelijk op?!

Vervolg echo

Een paar uur nadat Wijnand de vorige blog schreef haalde de echo ons alweer in. Een arts van het umc aan de telefoon, ‘Sorry, sorrry, sorry, ik ben heel blij dat jullie aangedrongen hebben op een HCG onderzoek, want deze is veel hoger dan verwacht’. Dezelfde ochtend zei ze nog dat we konden stoppen met de medicatie en wachten op de miskraam. Hiermee ga ik nooit zomaar akkoord, heb teveel gelezen over wonderlijke verhalen en verkeerde echo’s. Het prikken van het HCG vind ik het minst dat ze kunnen doen om met zekerheid vast te stellen dat er geen goede zwangerschap is. Zeker omdat zwangerschappen bij ons helaas niet voor het oprapen liggen.
Twee dagen later moesten we op controle komen om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap uit te sluiten. De echoscopiste van de vroegezwangerschapspoli die deze echo maakte verbaasde zich over het eerdere oordeel van haar collega. Ze zag wel degelijk een zwangerschap die een weekje langer wachten wel waard was. Het HCG was in die 2 dagen ook dermate gestegen dat het advies was: doorzetten en heel hard hopen op een wonder. De gynaecoloog heeft die dag ook met ons meegekeken en vertelde dat de ontwikkeling wel 2 weken achter liep, maar dat dat een hele enkele keer voorkomt bij cryo (ingevroren embryo) terugplaatsingen.
Een week later werden we enorm verrast tijdens de controle, het vruchtzakje was flink gegroeid en er was nu ook een dooierzakje te zien. Precies de groei die je na een week verwacht, helaas dus nog wel 2 weken achter op schema.
Ok, nu met alles en iedereen heel hard hopen, duimen en bidden dat dit goed gaat komen.
De zondag voor kerst werd ik wakker met flink wat bloed, gvd! Wat kut en verdrietig, wij wisten genoeg, we gaan ons kindje weer verliezen. Na een dag bloeden werd het rustiger en beleefden we de kerstdagen in een roes van verdriet en machteloosheid. Pas die donderdag konden we weer op controle komen. Wonder boven wonder zagen we een kloppend hartje, maar ook behoorlijk wat bloed in de baarmoeder. ‘Met volle angst vooruit’ was ons motto en ik deed die week niets anders dan in bed of op de bank liggen om de baarmoeder zo min mogelijk te irriteren en te triggeren het bloed (met alle risico vandien) eruit te gooien. Iedere minuut was spannend, zeker bij het verliezen van oud bloed, iedere keer dat ik meer deed dan liggen of zitten. Met oudjaarsavond toch maar even eruit. Vlak na 12uur begonnen de eerste krampen. Mijn verjaardag werd een vreselijke dag. Op van de zenuwen moesten we nog een paar dagen wachten tot de volgende echo.
Helaas was op deze echo geen groei meer te zien en ook geen kloppend hartje. Het is niet te beschrijven hoe het voelt als je voor de 5e keer een miskraam krijgt…
En daar was ’s middags weer een telefoontje, ‘sorry jongens, maar ik moet jullie weer een week in onzekerheid laten zitten, het HCG is weer alles behalve kloppend bij het beeld dat we gezien hebben’. Volgende week voor de zekerheid weer een echo, om uit te sluiten dat dit om wat voor reden dan ook geen betrouwbare echo was. Tegen die tijd inmiddels 10 weken zwanger. Nog slopender dan alle vorige miskramen, iedere minuut van de dag leven tussen angst en hoop. Wij zijn gesloopt, nog even volhouden tot deze droom-nachtmerrie stopt. De kans dat dit goed komt is kleiner dan 1% en toch zit er dat hele kleine beetje (onterechte?) hoop dat ik net als 6 jaar geleden weer goed ben in het vallen binnen hele kleine, onwerkelijke percentages.

Echo

Vandaag was het zover. Nadat we in alle stilte weer een terugplaatsing hadden gehad van een (volgens de artsen) “prachtig embryo”, hadden we na 2 weken een positieve test in handen. Dit keer besloten we het vooral stil te houden en niemand iets te zeggen. Na nog 12 dagen wachten was het vanochtend dan zo ver: We mochten naar Utrecht om een echo te maken.

Dit keer was extra speciaal want onze eicel donatrice was ook aanwezig. Na even wachten in de wachtruimte mochten we naar binnen en helaas wisten we bij de eerste beelden al genoeg: er was geen “normale” zwangerschap te zien. Het was een heel klein pril beginnetje, nét ingenesteld en daarna gestopt met groeien.

Wat een stom woord eigenlijk. Echo. Een weerkaatsing van geluid, waardoor je dus eigenlijk geluid uit het verleden hoort. Terwijl je eigenlijk met een zwangerschapsecho juist naar de toekomst wilt kijken, naar wat voor prachtigs komen gaat. Voorlopig is de enige echo alleen die in onze hoofden, van een stille schreeuw van verdriet. Waarom wéér niet? Waarom is dit ons niet gegund? Hopen dat deze echo snel dempt.

Gelukkig liggen er nog 6 kanjers te wachten en gaan we vol goede moed volgend jaar een nieuwe poging wagen.

Eerst de feestdagen maar eens overleven.

Zeven

Ver van ons huis liggen ze. Nog zeven embryo’s, wachtende op een terugplaatsing. We hebben net nummer 4 teruggeplaatst van de 11 die de tweede eiceldonatie opgebracht heeft en afgelopen weekend hadden we helaas een negatieve test in handen.

Dat betekent dat we weer opnieuw beginnen met een terugplaatsing en, bij een positieve test, weer een spannende tijd in gaan.
Soms schieten er allerlei doem scenario’s door mijn hoofd. Wat als ze alle zeven negatief zijn? Wat als er iets gigantisch mis gaat bij het ziekenhuis en onze embryo’s ineens per ongeluk ’s nachts ontdooien? Wat als?

Ik weet zelf ook wel dat de kans daarop klein is, maar we hebben al zo ontzettend lang veel pech en al zo lang is een kindje bij ons zo ontzettend welkom, dat ik soms denk dat het gewoon móet lukken. Aan de andere kant ben ik ook wel zo reeël om te beseffen dat er gewoon een flink kans is dat er uit die zeven embryo’s geen succesvolle zwangerschap volgt waardoor een kindje bij ons in huis mag wonen.

Aan die situatie wil ik liever niet te veel denken, maar met elke mislukt terugplaatsing of miskraam komt die helaas een stukje dichterbij.

Nieuwe emotie

Bij een onvervulde kinderwens en de weg naar het krijgen van kinderen komen enorm veel emoties kijken. Emoties die niet nieuw zijn, maar wel ineens een stuk intenser zijn. Blijdschap,het verdriet, de pijn, het gemis, maar ook het houden van worden steeds intenser. Toch komt er ineens ook een hele nieuwe emotie bij, een emotie die ik tot voor kort nog nooit bij mezelf herkend heb. Pas tijdens de detoxweek besefte ik me dat deze emotie er is en mij enorm in de weg zit. Vorige week tijdens een training op m’n werk was de tweede keer dat ik geconfronteerd werd met het feit dat deze emotie nu bij mij hoort. Een emotie die ik heel vervelend vind, omdat een bijkomende gedachte (vaak van anderen) en gevoel is dat andere mensen hier ‘schuld’ aan hebben/hier iets aan zouden kunnen doen. Het gaat om het gevoel van uitsluiting, discriminatie. Voor mij klinkt dit heftig. Dat kwam vorige week in de training keihard binnen. We kregen de opdracht in tweetallen te praten over wanneer jij je in je leven uitgesloten (buitengesloten, gediscrimineerd) voelde. Daar kwamen de tranen, ik voel me nu, op dit moment uitgesloten. Doordat een aantal collega’s samen, moeders onder elkaar, praten over hun kinderen. Doordat vriendinnen, moeders onder elkaar gesprekken voeren, doordat stellen met kinderwagen op straat, ouders onder elkaar gesprekken voeren, doordat op Facebook, ouders onder elkaar tags worden gedaan en zo kan ik nog wel even doorgaan. Natuurlijk hoor ik daar nooit bij en dat maakt me enorm verdrietig. Ik voel me namelijk wel moeder, alleen hebben onze kindjes het helaas nooit zover mogen redden dat de rest van de wereld ze ook kon zien. Maar deel uitmaken van zulke gesprekken doet ook weer enorm pijn, want onze kindjes zijn hier niet.
Dus daar ging ik, huilen huilen huilen, tijdens de training op mijn werk. Genant voor mij, voor mijn collega’s juist een uiting van veiligheid en kracht. Voor mij ook verbazing hoe het kan dat je op je 30e pas kennis maakt met een nieuwe emotie. Het herkennen van de emotie is me nu gelukt, volgende stap is hoe ga ik om met deze emotie? Voor nu merk ik dat ik mezelf zoveel mogelijk afsluit, vooral in groepen. Dit is jammer want de lol van een verjaardag of feestje gaat er zo helaas wel af. Voor de komende periode dus het onderzoeken waard hoe ik hiermee om kan gaan.