Vrouwnaval

Vandaag is het tulpendinsdag. Niet dat dat mij veel uit maakt, als geboren Winterswijker heb ik niet zo veel met carnaval. De laatste paar jaar heb je me steeds meer weten over te halen om eens mee te gaan carnaval vieren in Lievelde, Groenlo en Voor-Beltrum, 1 van de voorsteden van Beltrum (…). Dat heb ik ook dit weekend gedaan en ik heb een top weekend gehad! Gisteren was er dan toch echt weer voor mij een gewone werkdag. Voor jou ging het feest nog even door, tot je een lelijke val maakte en op je hoofd terecht kwam. Vrouwnaval dus, je hebt nog flink last.

Het spuiten van de hormonen ging gisteren ook nog eens niet echt lekker. De naald was extreem bot en het deed je veel pijn. Gelukkig had je wat alcohol als verdoving op :-). Ik kan merken dat je steeds meer last begint te krijgen van de hormonen maar het is het allemaal waard. Ik ben zenuwachtig maar ook erg benieuwd wat de artsen volgende week vrijdag gaan zeggen over de uitslag van de echo. Ik hoop dat we eindelijk eens een “normale” uitslag te horen krijgen, dat we op schema liggen en dat alles gaat zoals verwacht. Gelukkig aanstaande donderdag eerst samen een dagje ontspannen in de sauna. De hormonen spuiten zal dan daar even moeten gebeuren maar dat komt vast wel goed…

Nu ik hier zo zit te tikken bedenk ik me wat er allemaal veranderd is de afgelopen jaren en dat is veel. Alleen al in deze kamer. Nieuwe tafel. Nieuwe stoelen. Nieuwe bank. Leuke spulletjes en accessoires. Een hoop leuke spulletjes en accessoires weg geknikkerd. Luikjes voor de ramen. Mijn vriendin ging van kanker naar chemo naar mijn vrouw. Onze toekomst ging van zorgeloos naar puinhoop naar hoopvol. En eigenlijk wordt alles alleen maar beter. Hoop je dan.

Ergens zitten die zorgen dat er weer iets om de hoek staat te wachten wat alle hoop doet vervliegen, maar ik heb me maar al te goed gerealiseerd de afgelopen jaren dat na elke tegenslag ook nieuwe kansen zijn . Net zoals het bakje chips wat inmiddels leeggegeten is door mijn wederhelft. Weg chips. Maar er zijn nieuwe kansen: er zit nog wat in de zak…

Het zonnetje in huis

Vandaag is mijn vrije dag. Een dag om vrolijk op te staan, bij te komen van de dagen dat ik gewerkt heb en dingen te ondernemen die mij weer energie geven voor de komende werkdagen. Vandaag is niet zo’n dag. Vanaf het moment dat mijn ogen veel te vroeg open gingen en niet meer dicht wilden gaan voel ik me humeurig, down, kut. Het zullen de hormonen wel zijn denk ik al snel. Ik heb namelijk geen andere reden om neerslachtig te zijn.

Eindelijk, na bijna 3 jaar lang keihard vechten voor mijn gezondheid, mijn leven en mijn toekomst, is er nu eindelijk iets gaande wat onze toekomst dichterbij brengt. Het voelde soms alsof onze toekomst niet bestond. We rolden van ellende in ellende en alles stond in het teken van het bestrijden en voorkomen van die ellende. Nu zijn we dan eindelijk aangekomen op het punt dat de strijdbijl begraven mag worden en dat we gaan vechten voor onze toekomst. Een heel zwaar, maar vooral heel mooi, bijzonder en kwetsbaar gevecht. Een gevecht waar de mooiste prijs ooit te winnen valt, een gevecht niet tegen maar met, een gevecht waarbij iedereen aan onze kant staat, een gevecht dat we gaan winnen!

Ik ga deze dag, gekleurd door de hormonen, tegemoet met een glimlach op mijn gezicht.

Prik!

Daar gaan we dan! Vanavond weer een grote stap naar een gelukkige toekomst! Want om nou echt te zeggen dat de afgelopen jaren zorgeloos zijn, nou nee. Op de kop af zijn we vandaag 3926 dagen bij elkaar. In grammen een prima geboortegewicht zou je zeggen! En dat is waar we voor gaan, ons geluk, een eigen gezin. Met wat hulp. Een beetje heel veel hulp! Vele ziekenhuisbezoeken al achter de rug, vele handen geschud, specialisten gesproken en wachtkamers van binnen gezien. Maar nu gaat het dan toch echt gebeuren. Hoop ik. Vol goede moed gaat de eerste spuit er in!

Prik!

Au!

Au!
Dat deed meer pijn dan in mijn herinneringen van de vorige keer. De vorige keer was alles anders. Ik besef dat onze woonkamer toen anders ingericht was, we hadden onze oude bank nog die aan de andere kant van de kamer stond. Wat heb ik dat ding vervloekt toen ik er niet op kon liggen tijdens de chemo. De vorige keer hing ik zo’n twee weken lang iedere avond op hetzelfde tijdstip op die bank, mijn buik bijeengepakt in mijn handen, mijn gezicht de andere kant op. Au, daar kwam hij dan. Dat venijnige prikje. De vorige keer was alles anders. Ik had net te horen gekregen dat ik borstkanker had in mijn linker borst. Ik zou een pittige chemo gaan krijgen. Of ik daarvoor nog spoed IVF wilde doen? Zodat mijn vruchtbaarheid veilig gesteld kon worden.

En nu zit ik hier weer, op een nieuwe hoekbank, waar ik heerlijk op had kunnen liggen als ik nu chemo zou hebben gehad. Zenuwachtiger dan de vorige keer. De verdoving van de borstkanker is weg, zal ik daardoor de angst en de prik beter voelen? De verpakking van de spuit wil niet open, er moet een schaar aan te pas komen. Terwijl Wijnand het gevecht met de verpakking wint scroll ik nog snel wat door facebook, vooral niet nadenken over die prik die zo gaat komen. Het valt tegen, ik denk direct dat ik die pijn niet mag voelen. Het is voor een heel groots doel, niet zeuren dus.