Positief verrast

Wauw, wat waren we gisteren positief verrast in het ziekenhuis. Mijn baarmoederslijmvlies was direct duidelijk in beeld en 7.1! mm dik. Dat is voor mij een wereldrecord in deze fase. En minstens zo belangrijk, mooi opgebouwd in lagen. Ik was behoorlijk zenuwachtig, altijd voorbereid op weer slecht nieuws. Daardoor drong het gisterochtend nog niet heel erg tot me door. Pas nu besef ik me goed dat dit de kans op een blijvende zwangerschap echt vergroot. Ook pas nu bedenk ik me dat het dunne bms misschien ook een oorzaak kan zijn van de miskramen(?). Dit goede resultaat geeft in ieder geval weer meer vertrouwen in een goede afloop. Blij heb ik gisteren de orthomoleculair therapeute gemaild met dit resultaat. Ze heeft me een vies drankje gegeven dat ik vier keer per dag drink. Altijd met mijn neus dicht, anders krijg ik het niet doorgeslikt. Dit is goed voor mijn slijmvliezen, die door de chemo erg aangetast zijn. Vanaf nu zal ik het drankje met plezier drinken. Ook heb ik extra b12, pure vorm en zuigtabletten, gekregen. Dit had direct al effect op mijn vermoeidheid. Natuurlijk heb ik ook vakantie, maar ik weet zeker dat ook de b12 ervoor zorgt dat ik minder moe ben. Wat een heerlijk gevoel is dat! Nu ben ik moe doordat ik iets gedaan heb, in plaats van ’s ochtends al moe opstaan. Daarnaast nog kruiden tegen een bacterie in mijn darm die ook moeheid en andere klachten geeft.
Naast mijn goede resultaat was er ook bij onze donor goed nieuws. Voor zover nu te zien is lagen er 3 + 4 blaasjes klaar. Ze is gisteren begonnen met de gonal-f, die er voor zorgt dat de blaasjes gaan groeien tot mooie follikels, met hopelijk mooie eicellen erin. De vorige ronde heeft dezelfde verpleegkundige de echo gedaan, toen zagen we er 5 in totaal. Uiteindelijk werden dat er 8. Helaas bieden gehaalde resultaten in het verleden geen garanties maar het geeft wel goede hoop.
Vorige week heeft onze donor andere medicatie gekregen in plaats van de decapeptyl. Hier had ze zoveel pijn van, dus het proberen van een alternatief meer dan waard. Gelukkig gaat het nu, nadat haar lichaam even moest wennen, goed. Volgende week weer naar het ziekenhuis om te kijken hoe de follikels gegroeid zijn en wanneer de punctie plaats gaat vinden. Super spannend weer!

Nieuwe start

De afgelopen periode met de miskraam en mijn oververmoeidheidsklachten waren loodzwaar. Gelukkig voel ik me na een overheerlijke vakantie op Malta weer de oude. Ik kan weer denken en mijn lichaam functioneert ook weer zonder al te veel pijn en moeheid. We hebben ons op Malta voorgenomen vaker aan onszelf te denken en vaker tot rust te komen met leuke dingen. Ben er achter gekomen dat alles van de afgelopen jaren me behoorlijk uitgeput heeft en ik nu op het punt ben gekomen dat ik voorzichtig met mezelf om moet gaan. Dus dat heb ik mezelf beloofd. Nog beter luisteren naar m’n lichaam dus, of beter gezegd er beter naar handelen want daar ligt het grootste probleem. Accepteren dat ik niet altijd maar kan vallen en direct weer opstaan, soms moet je even blijven liggen om weer goed op te kunnen staan en daarna minder snel weer te vallen. De gedachten zijn er, nu nog ernaar handelen.
Er zit weer veel positieve energie in m’n lijf. Onze lieve donor is inmiddels alweer een paar dagen aan het spuiten. Het gaat op en af moeizaam. Ze heeft al een paar keer veel pijn gehad, wat mij door merg en been gaat. Het doet mij ook pijn als zij pijn heeft. Maar wat een schat dat ze doorzet, voor ons. Als iemand een heldin genoemd mag worden dan is zij het ♡. Over een paar dagen mag ook ik weer beginnen met de hormonen. Ik kijk er naar uit want de afgelopen dagen zijn de opvliegers vrij heftig en vaak. Komt vooral de nachtrust niet zo ten goede.
Vanmiddag krijg ik de uitslagen van de orthomoleculair therapeut en krijg ik het definitieve plan van aanpak. Ik ben heel benieuwd. Sowieso erg blij dat ik naar haar toe ben gegaan.
Ook heb ik deze week de uitslag van het biopt gehad. De gynaecoloog maakte het wel erg spannend, hij begon met de woorden:’het is maar goed dat we even een biopt hebben genomen’. Trillende handjes en een mega hartslag. ‘Er zaten toch nog wat resten van een zwangerschap’. Haha oh, nou dat is geen wereldramp. Ik dacht even dat hij ging zeggen dat er iets kwaadaardigs zat. Maar gelukkig is daar dus niets bijzonders uitgekomen. De weg was vrij voor weer een nieuwe zwangerschap en hij blijft zeggen dat hij hoopt dat ik de volgende keer bij hem kom voor zwagerschapscontrole. Iets wat hij na ieder consult zegt. Wij hopen natuurlijk met hem mee!

Heftig dagje

Vandaag was een heftig dagje. Om 7.15u melden in het ziekenhuis voor de hysteroscopie. De protocollen zijn daarvoor hetzelfde als alle andere operaties. In m’n ziekenhuisjasje in een ziekenhuisbed dus. Eenmaal in het bed liggend kreeg ik het zwaar. Na de vorige operatie had ik mezelf beloofd dat het de laatste keer was. Ik wilde weg, uit dat bed, zonder die stomme pyjama, dat ziekenhuis uit! Ben het bed uit gegaan en heb op de rand een potje gehuild. Na wat bemoedigende woorden van Wijnand maar weer in het bed gaan zitten en me laten rijden naar de voorbereidingskamer. Daar aangegeven hoe ik me voelde en op m’n gemak gesteld door de anesthesisten die ik ken van de vorige operaties. Eenmaal op de ok werd de opstandigheid in me wat minder. Ik zou echt geen narcose krijgen, het infuus was echt voor hoge nood en dan maar een kleine verdoving en de gynaecoloog stelde zelfs voor helemaal zonder verdoving te beginnen en alleen plaatselijke verdoving te geven als het echt niet zou gaan. In een ontzettend ongemakkelijke houding voor iemand met knieklachten gingen we dan beginnen. Ik kon meekijken op het scherm en er werd duidelijk verteld wat ze aan het doen waren en wat er te zien was. Heel prettig! Flink moeten doorbijten op 2 momentjes maar het is helemaal goed gekomen. Na afloop werd ik flink geprezen voor de manier waarop het was gegaan, super lief allemaal! Ze hebben wel een biopt genomen van een wollig gedeelte, wat waarschijnlijk zo hoort maar alleen voor de zekerheid. Daarvan krijgen we na onze vakantie de uitslag.
Na deze ingreep direct door naar Utrecht. Daar kwamen we perfect getimed tegelijk met onze donor aan. Altijd fijn haar te zien. Dit keer samen met haar zoontje, zulke leuke, lieve kinderen heeft ze! We hoefden niet lang te wachten en bij binnenkomst gaf ze direct aan dat de uitslagen van de chromosoomonderzoeken goed zijn. Opluchting! Mocht daar het probleem liggen dan zouden we echt nog veel verder van huis zijn. Een andere donor of een zaaddonor erbij zouden de consequentie zijn. Maar gelukkig beide niet nodig. De uitslagen van mijn bloedonderzoek nog even besproken. De b12 is volgens de norm goed, maar volgens de orthomoleculair therapeut wel enorm aan de lage kant, evenals het foliumzuur. De gynaecoloog ging zelf geen actie ondernemen maar gaf wel groen licht dat te doen met de orthomoleculair therapeut. De komende vier weken staan daarom in het teken van een flinke stootkuur b12, foliumzuur en iets voor de slijmvliezen.
Vandaag hebben we ook weer een nieuw schema gekregen voor een nieuwe donatie ronde. In augustus begint onze donor weer met spuiten. Zo ontzettend, niet onder woorden te brengen lief! Voor de tweede keer die ellendige procedure door speciaal voor ons ♡♡♡ met hopelijk weer een heel mooi resultaat met zwangerschap(pen) die helemaal voldragen worden en een gezond kindje.

En door!

In de vorige blog schreef ik over de hysteroscopie. In het SKB doen ze deze ingreep eigenlijk niet zonder narcose. Gelukkkig zijn er wel twee nieuwe artsen die dit in de toekomst wel willen gaan doen. Nog gelukkiger is een van die artsen bereid het nu voor mij ook al zonder narcose te doen. Vrijdag 15 juli ben ik direct ’s ochtends vroeg aan de beurt. Probleem! Die dag staat ook de afspraak gepland voor het krijgen van de uitslag in Utrecht. De arts daar gebeld en wat een geweldige service. We mogen komen wanneer het lukt. Ze is wel aanwezig en anders roepen ze haar wel terug naar de poli. Ze gaat ook regelen dat we dan direct weer de medicatie meekrijgen en een nieuw schema. Dat is toch fantastisch hoe ze met ons meedenken. Menig ziekenhuis had gezegd dat we maar een paar weken langer zouden moeten wachten (i.v.m. vakantie).
De moeheid is helaas nog niet over, gelukkig heb ik vakantie en alle tijd om rustig bij te komen van weer een heel heftig jaar zowel privé als op het werk. Hopelijk over een paar weken weer fit genoeg voor een terugplaatsing en hopelijk blijvende zwangerschap.

Luister naar je lichaam

Oververmoeid en vooral naar je lichaam luisteren en bloed prikken om alles voor de zekerheid even te checken zei de huisarts. Dinsdag krijg ik daar de uitslag van, ik ben benieuwd. Denk nu vooral dat luister naar je lichaam (en ik denk erbij, doe niet zo eigenwijs) het beste doktersadvies was. Dat advies had ik natuurlijk al van vele anderen gekregen en maar half opgevolgd. Want, ik moet toch beneden zijn voor de schilders, ik moet toch gewoon werken en ik moet toch vooral naar de etentjes en de feestjes want wie weet voel ik me dan wel beter. De laatste dagen moest ik mijn lichaam wel serieus nemen want het ging echt niet meer. En voor mij is het dan heel nodig dat de huisarts dat tegen mij zegt. Gisteren direct 3 afspraken afgezegd die ik niet zag zitten, alleen dat gaf al direct rust.
Ook heb ik in het weekend besloten toch weer te stoppen met de pil. Daar was ik aan begonnen om opvliegers tegen te gaan. Maar bah wat voelde ik me er slecht door. Ook was ik niet te genieten, dat maakt me extra moe. Weer even met de neus op de feiten gedrukt wat de pil en hormonen met je doen. En de blog ‘hallo mezelf’ heeft me overtuigd dat ik toch echt liever vrolijk ben met opvliegers dan depri zonder opvliegers. Het was wel even een spannende beslissing want ik sta op de wachtlijst voor een hysteroscopie. Dan mag je geen onttrekkingsbloeding hebben.
Stel ze zouden deze week een uitvaller hebben waardoor ik sneller aan de beurt zou zijn dan heb ik mijn eigen glazen ingegooid en moet ik toch nog 2 tot 3 maanden wachten en stilstaan. Gelukkig hoorde ik dinsdag van de arts uit Utrecht dat ik ook in het SKB geopereerd mag worden. Vrijdag een intake bij m’n eigen gynaecoloog en dan hopen dat ik snel aan de beurt ben en vooral dat ze de hysteroscopie zonder narcose willen uitvoeren.

Vallen en hopelijk snel weer opstaan

Een week geleden schreef ik over hoe zwaar het allemaal is. Helaas gaat het nu nog niets beter met me, eerder slechter. De afgelopen anderhalve week slaap ik meer dan dat ik wakker ben. Als ik wakker ben kost alles me veel energie en kan ik alleen maar denken: ik wil naar bed. Morgen heb ik een afspraak bij de huisarts. Hopelijk heb ik ‘gewoon’ een tekort ergens aan. Maar mijn angst op wat heftigers is groot. Ik heb altijd gezegd dat ik vecht tot ik erbij neer val. Nu ben ik bang dat dit het moment is waarop dat is gebeurd. Hoewel het niet zo is dat ik het geestelijk niet meer zie zitten. Ja af en toe denk ik door die vreselijk moeheid laat het allemaal maar zitten, ik kan het niet meer en dan komen er een hoop tranen. Hopelijk blijft het alleen bij een lichamelijke val en krijg ik snel weer de moed en kracht om door te gaan.

Zwaar

Al een tijdje wil ik hier een update plaatsen, maar heb het iedere keer weer verwijderd. Het was moeilijk de tekst positief te brengen, ook al probeer ik dat wel. Het heeft me aan het denken gezet en doen realiseren: ja het is zwaar, heel zwaar! Te zwaar om het weer een positieve draai te geven. Misschien is de pap op? Misschien komt het doordat we nu stil staan, in afwachting van onderzoeken en onderzoeksresultaten. Misschien komt het doordat ik sowieso moe ben, op het werk was het ook een heftig jaar en dan ook niet te vergeten hoe heftig dit jaar weer voor mijn lichaam was.
Bij het typen schieten me de tranen in de ogen en denk ik; ja, ik ben zo moe van verdriet, van de hormoonwisselingen, van de pijn in m’n hart en lichaam. Nu we even stil staan is er ook tijd om terug te kijken. Het waren de afgelopen jaren alleen maar heftige jaren, jaren met pieken maar helaas veel te veel hele heftige dalen. Dalen waarvan je hoopt er nooit in te komen, dalen die je niemand gunt. Telkens kwam ik er weer uit, hoe zwaar ook! De ene keer sneller dan de andere keer en de ene keer bewuster van het klimmen dan de andere keer. Dit keer is weer zo’n bewuste, zonder einde lijkende, klim. Maar ik moet en zal eruit komen, ook al zie ik de piek van het dal nog niet.

Ik mis je ♡

Wakker worden en je realiseren dat je volledig leeg bent van binnen, dat je alweer je grootste liefde, je grootste trots bent verloren, is het ergste gevoel dat ik ken. De kleine ukkepuk was nog maar zo klein en toch was ik al volledig verliefd op haar. Ik denk namelijk dat het een haar was, dat gevoel had ik al vanaf de terugplaatsing. Lieve kleine ukkepuk, wat had ik alles op de wereld willen opgeven om jou bij me te houden. Wat heb je me gelukkig gemaakt in de paar weken dat je bij me was. Wat zijn we verdrietig dat dit weer zo af moest lopen.

Back on track

Na veel vermoeiende dagen en nachten door opvliegers heb ik de hormonen weer heel hartelijk welkom geheten in mijn leven. Afgelopen maandag vonden wij de tijd weer rijp om te beginnen aan een nieuwe ronde, die hopelijk succesvol zal zijn. De opvliegers die ik had sinds het stoppen met de hormonen van de vorige ronde, waren niet mis. Korte nachten waarin ik veel badend in het zweet wakker werd, bij ieder kopje thee of wijn werd alle energie uit m’n lichaam getrokken als er weer een opvlieger op kwam. Vooral heel vermoeiend, zeker in combi met het opknappen van de operatie en narcose. Zelfs zo dat ik de wijn graag liet staan om erger dan gewone opvliegers te voorkomen.
Doordat mijn eierstokken ergens in een vuilcontainer liggen of waarschijnlijk al verbrand zijn, heb ik zelf geen hormonen meer in mijn lichaam. De opvliegers zijn daarvan een nadeel, voordeel is dat we geen spuiten meer hoeven zetten om mijn eigen hormoonhuishouding stil te leggen. Met de gynaecologe hebben we besloten dat we op ieder willekeurige dag mochten beginnen met het slikken van de progynova. Dat is gek, niet van te voren een week aan de pil, weer stoppen, ongesteld worden en drie weken spuiten maar gewoon op een maandagochtend weer je hormonen pakken en starten. Dat leverde de afgelopen week wel wat problemen op, het is me zeker 2 keer misgegaan. Doordat het geen moeite meer kost ben ik er in m’n hoofd ook amper mee bezig. Ik hoef niet na te denken over dat ik tussen half 7 en 7 thuis moet zijn, dat Wijnand er dan ook moet zijn, dat de spuit een half uur van te voren uit de koelkast moet, dat ik na het spuiten even tijd moet hebben om rust te nemen mocht het weer eens behoorlijk pijnlijk zijn. Het is nu zo makkelijk dat ik het dus gewoonweg vergeet. De wekkers in mijn telefoon voorkomen gelukkig dat ik er helemaal niet aan denk. Wel een stuk relaxter zo, eindelijk het gevoel dat ik niet een hele lijdensweg hoef te doorstaan voor er een embryo teruggeplaatst kan worden. Hopelijk helpt het straks bij een relaxte terugplaatsing en positieve test en echo. Heerlijk om weer back on track te zijn, vol goede moed.

Vier jaar verder en de blik gericht op de toekomst

Afgelopen weekend hebben we een klein feestje gevierd. Vier jaar voorbij en voor het eerst sinds tijden een opsteker: Mijn vrouw is door de laatst verplichte “hobbel” heen, de laatste operatie en ook de laatste spannende uitslag: de eierstokken waren schoon!

Tijdens het feestje hebben we een moment gepakt om even stil te staan bij de afgelopen tijd met de volgende tekst:

__________________________________________

Ik wil graag met jullie even proosten op de gezondheid van mijn lieve vrouw!
Zoals jullie weten is het vandaag vier jaar geleden dat we een knobbeltje in Danielle ’s borst ontdekten.
Vier jaar met veel ellende en verdriet maar ook gelukkig met heel veel steun van de mensen om ons heen waarvoor we jullie dankbaar voor zijn! Alle shit is nog niet over en het zal gevolgen hebben voor de rest van ons leven, maar ik ben ontzettend blij dat ik vandaag naast een mooie vrouw sta met een hoop mensen om ons heen, het had ook heel anders kunnen aflopen, ook dit hebben we jammer genoeg moeten ervaren in de familie.
Met de laatste operatie achter de rug hoop ik dat we nu klaar zijn. Elke keer in het ziekenhuis kwam er weer een stukje minder Danielle thuis, soms kreeg ik nog wel eens het gevoel dat je me stiekem beetje voor beetje aan het verlaten was.
In de afgelopen jaren heb ik een hoop aan mijn vrouw zien veranderen. Je hebt minder energie en last van een chemobrein, wat betekent dat je moeite hebt met concentratie of dingen onthouden wat echt ontzettend kloten is!
Soms kom je niet op bepaalde woorden, zoals “stofzuiger”, “strijkplank” of “vaatwasser”. Andere dingen gaan je dan weer heel goed af “restaurant”, “terras” en “wijn”
Nee, even zonder gekheid, ik ben ontzettend trots hoe sterk je bent teruggekomen na deze rot periode en ik hoop dat we nog veel jaren samen hebben en van het leven en alles wat het ons gaat brengen mogen genieten.
Ik zeg proost op je gezondheid en op een mooie toekomst samen!
Ik hou van je!

__________________________________________

Nu gaan we genieten van een paar leuke weekendjes weg met vrienden en familie en daarna weer vol goede moed onze laatste cryo van deze poging een prachtige nieuwe kans geven!