Ons blog over het eiceldonatieproces die momenteel in volle gang is.

Lieve Floris

Lieve Floris, soms ineens komt het even keihard binnen.. Hij is er, onze prachtige zoon ligt hier naast me. Gisterenavond was een van die momenten. Ik voelde mij niet lekker, flinke buikpijn. Wijnand legde jou naast mij in bed, je keek me aan en ik stroomde over van liefde en geluk. Alle pijn als sneeuw voor de zon verdwenen, alleen maar door jou aan te kijken, lieve Floris.
Zoveel liefde, zo intens. Soms voelt het nog alsof ik gek ben geworden, alsof er ieder moment iemand kan komen die me mee neemt om van mijn waanbeelden af te komen. Maar het zijn geen waanbeelden, je bent er echt lieverd! Het moet echt nog landen, ongelooflijk dat het ons uiteindelijk toch gegund is om zo intens gelukkig te mogen zijn.

Ons meneertje Koekepeertje ♡

Nog nooit zo lekker wakker geworden als nu. Na een lange nacht met behoorlijk wat pijn en best wat gehuil, wakker worden naast het mooiste, liefste, meest perfecte wezentje op aarde. Floris ♡.
Al die tijd durfde ik hier niet mijn hart te luchten, zo bang dat het ongeluk zou brengen en dat de volgende update een heel ongelukkige update zou zijn.
Maar na, toch wel, een hele mooie zwangerschap, is hij gisteren geboren met 38+3 weken. Onze zoon! Wat een prachtige woorden, ik zeg ze nog maar een keer, onze zoon.
Nog nooit voelde ik mij zo gelukkig. Al jaren dacht ik dat ik überhaupt nooit meer écht gelukkig zou kunnen zijn. Maar wat is het mooi om mijn twee mannen samen te zien, om mijn lieve kleine meneertje koekepeertje te ruiken, te kussen en zelfs te horen huilen. Wat is het mooi dat mijn lieve kleine meneertje koekepeertje direct stil is als hij bij mij is, wat een rijkdom. Mijn geluk kan niet op!

Wauw!

Na ons vorige bericht kwam de allergrootste plottwist. Maanden van spanning en dan nu eindelijk optimaal genieten. Nu al het fijnste gevoel van de wereld, ook al ken ik het pas sinds een week: De kleine schopjes van jou ♡. Wauw!

Plottwist

Deze tekst zag ik gisteren voorbij komen en we vonden hem beide tekenend voor hoe wij ons leven vaak zien.
De afgelopen maanden is het hier stil geweest, dat had onder andere te maken met de tekst op dit plaatje. We hebben weer verschillende onderzoeken gehad die het plot van onze ‘fertiliteitsserie’ weer een totaal andere kant op stuurde. Voor mijn gevoel stonden we weer op het punt waar we ooit begonnen. Waren die 5 miskramen voor niets geweest en zijn we hele kostbare jaren verloren. Dit had alles te maken met de uitslagen die we in Düsseldorf kregen. Er kwam weer hoop.. Vervolgens werd die hoop in Nederland weer teniet gedaan. Hoe het nu verder moet? Voor nu hebben we nog even geen idee. We gebruiken de komende tijd om alles weer op een rijtje te krijgen en om onze opties te onderzoeken. Ondertussen blijven we onze geliefde cryo’s terugplaatsen zonder onszelf te veel hoop te geven op een goede zwangerschap, want deze hoop is door de onderzoeken behoorlijk de kop in gedrukt. We zijn ons ervan bewust dat de kans op een miskraam groot is, maar toch zijn we niet klaar deze cryo’s op te geven en blijft daar dan toch altijd dat sprankje hoop dat er een wonder gebeurt, dat we dan eindelijk dat Happy End krijgen.

‘Hou houden jullie het toch vol?’

‘Hoe houden jullie het toch vol?’ Een veelgestelde vraag aan ons. Tja, hoe houden we het vol? Als je niets liever wilt dan een fijn gezin, dan is opgeven in ieder geval geen optie. Een prachtig geheim ingrediënt van volhouden is het hebben van een paar hele fijne mensen om je heen. Zo kregen we eens een prachtige bos bloemen bezorgd van vrienden toen we thuis kwamen nadat we in het ziekenhuis te horen hadden gekregen dat het hartje niet meer klopte. Zo kregen we eens een prachtig lieve brief van een vriendin, waarin ze schreef hoe veel ze van ons houdt en hoe verdrietig het is dat we dit allemaal moeten meemaken. Zo kregen we vorige week weer een prachtige bos bloemen van vrienden opgestuurd die met ons meeleefden rondom de hysteroscopie. Zo kregen we door de jaren heen een flinke doos vol kaartjes. Zo kregen we door de jaren heen ontelbaar veel knuffels en kusjes. Zo kregen we door de jaren heen heel veel luisterende oren. Zo kregen we door de jaren heen het gevoel dat we niet alleen dit enorme verdriet dragen.